ถึงเราจำทะเลากันทุกวัน  แต่ยังไงความรู้สึกของชั้นก็ยังเหมือนเดิมนั่นแล่ะ เหมือนวันแรกที่เราคบกัน

เพราะฉะนั้นไม่ต้องถามแล้ว ว่าชั้นอยากเลิกกับเธอมั้ย  คำนั้นชั้นไม่มีวันพูดแน่นอน

เธอนั่นล่ะ ...

แฮปปี้ เบิดเด ทูยู...

 

วันนี้วันเกิดจูน คลาดว่าคงจะไม่ได้ไปไหน  เพราะพรุ่งนี้มีพรีเซนท์งานปิโตร  ตอนนี้กำลังคิดกันว่าจะไปเลี้ยงเพื่อนที่ไหน

เพราะ เราไปเลี้ยงกันสองคนมาแล้วรอบนึงที่อ่าวไข่  แต่ก็คงมีอีกรอบ เพราะ หาเรื่องจะใช้เทศกาลมากินกันตลอด

ส่วนของขวัญวันเกิด จูนก็รีเควสมาเรียบร้อย ว่า เอาเป๋าตังอันใหม่ ซึ่งเธอบอกว่า จะไปชี้เอง ว่าจะเอาอันไหน

เรามีหน้าที่ไปจ่ายตัง อย่างเดียว

 

กลับจากทะเล จนเปิดเรียนมาได้สองสามวัน ชีวิตกำลังมีความสุขดีไปทะเลคราวนี้ ก็ได้เมาสมใจ แต่ก็เหมือนเคย

เมากรึ่มๆ พอดูแลตัวเองและคนอื่นได้ สนุกดี ที่เหนชะนีทั้งห้า หก ตัว แหกปาก และก็เต้นๆๆๆ ให้ดูทั้งคืน พวกมึงนี่

กูนับถือเลย ว่าแรงดีไม่มีตกจริงๆ

 

เพิ่งไปตัดแว่นมาใหม่ ทำให้ช่วงนี้ ชอต แต่ก็เอาสักทีเถอะนะ ได้ข่าวว่าอันเก่าก็ตัดมายังไม่ครบปี ตัดใหม่อีกและ

สายตาก็เพิ่มขึ้นจริงๆ ตอนนี้กลายเป็นข้างละ 425 เพราะเล่นเกมส์ แล้วก็ใช้คอมทุกวัน แต่ไงก็ต้องเปลี่ยน เพราะ

อยากมีเลคเชอร์เป็นของตัวเอง เผื่อชีวิตการเรียนจะดีขึ้น อีกเหตุผลนึง คือทำแว่นหล่นตอนเล่นน้ำทะเลที่อ่าวไข่ โชคดี

ที่ไอ้อิ๋มมันงม ขึ้นมาได้ ( ใช้ตีนหรือมือควานหา สักอย่างเนี่ยแล่ะ ) แต่สภาพการใช้งานก็คงไม่ดีเหมือนเก่า

เลยเอาวะ เปลี่ยนซะเลย

 

คะแนนมิดเทอมออกมาแล้วสองตัวสดๆวันนี้ คือ pollution prevention อันนี้ คิดไว้แล้วล่ะ ว่าออกมาดีเพราะวิชานี้

ค่อนข้างตั้งใจสูงปรากฎว่า ได้ 25.5 เตม 30 ตามคาดหมาย ส่วนจูนนั้น ได้ 28.5 ได้ TOP ไปฉลองวันเกิด

 

อีกวิชาก็ PDC อันนี้ ทำไม่ได้เลย ได้มา 25 เตม 90 ส่วนจูนได้ 40 คะแนนกลางๆ เลยไม่เสียใจ เกบแค่ 15%

ยิ่งไม่ค่อยเครียด ไว้คราวหน้าเอาใหม่ คิดว่าคงจะพยายามทำให้ดีกว่านี้

 

ช่วงนี้ ซี้เรียสเรื่องเรียนขึ้นมา เยอะกว่าปีก่อนๆ แต่รู้สึกว่าจะช้าไปหน่อย เพราะช่วงนี้ต้องตัดสินใจว่าจะเรียนต่อ

ที่ไหน ยังไง หรือว่าจะสมัครงานก่อน ใจเรา คงอยากเรียนต่อเลย แต่ก็ไม่อยากจะเปนภาระให้พ่อแม่อีก รู้สึก

ว่าโตขนาดนี้แล้ว ยังต้องมาแบเงินขอพ่อขอแม่อีก เออ ... แต่ก็คงไม่มีปัญญา ไปหารายได้เสริมที่ไหน

ก็คงต้องแบมือต่อไป 

 

ขี้เกียจละ ไปดีกว่า

 

เอาเปนว่า แฮปปี้เบิดเด จูน  ตั้งใจจะทำสิ่งที่พูดไว้กับจูนให้ได้ คือ เลิกขี้หงุดหงิดง่ายซะที แล้วก็โปรดเชื่อใจ

ว่าอ้อมรักจูนคนเดียว ซักที

 

 

อาจจะช้าก็ไม่ได้แปลว่าชัวร์ อย่ามัวแต่รอให้ดวงพาไป

อย่าชะล่าใจ อย่าอ่อนไหว และมองว่าเป็นเรื่องง่าย

แต่ก็เคยมีคนปรามๆไว้ โว ว่าเวลาไม่เคยคอยใคร

ไม่อยากให้นั่งเสียดาย ก่อนจะสายไป

 

 

กล้าๆกลัว ไม่ช่วยอะไร ไม่เคลียร์อะไรนะ

เก้ๆกังๆ ไปทำไม  เสีย ..

ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว จะเป็นอย่างไร ...

แค่อยากให้ชัวร์ ว่าช้าหรือเร็วต้องดีใช่มั้ย อู๊... สบาย

ช้าหรือเร็วไม่ใช่ปัจจัย ที่ทำให้พบพาน พบหนทาง เพราะถ้าเราแค่รักแค่ใส่ใจ

 

 

ถูก ดั่ง เพลง เด๊ะ ...

 

ชอบเพลง นี้  ว่ะ  อาทิตย์ นี้ นั่งทำ introduction ไปส่งอาจารย์ มาลี และเตรียมตัว

รับของ เพราะ Flotation column จะมาแล้ว อีกทั้งงาน รายงาน ปิโตร และ รายงาน Lab ที่ลืมไปแล้ว

 

เยอะมะ งาน ตอนนนี้ก็ทำงานไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก แล้วก็ต้องเตรียมตัวรับความจริงกับคะแนน มิดเทอมที่

จะออก ( เฮ่อ ... เซ็งว่ะ แต่ไงก็ต้อง สู้ )

 

เมื่อวานกลับบ้าน ไปหาแม่ ไปกะจูน รักแม่  คิดถึงแม่ ที่จริงอาทิตย์ ที่แล้วก็กลับ แม่บอกว่า มาคราวหน้า ให้มาค้าง

เอาจูนมาค้างด้วย  แล้วก็กินข้าวๆ นอนตีพุง เย็นๆก็กลับ มาทำรายงานต่อ

 

อยากไปทะเล อาทิตย์ หน้าไปรับน้องแล้ว จะพาจูนไปกินซีฟุ๊ด ที่อ่าวไข่ ฉลองวันเกิดจูน และสนองความอยากตัวเอง

ส่วนครบรอบ 1 ปี กินไรดีหว่า พอไปเซิทดู ในพันทิพย์ ก็โอ้โห  เจอ คนที่มาแนะนำ ร้านเพียบเลย ส่วนมากก็เป็น

ร้านอาหารญี่ปุ่นของชอบเลย  เลยคิดไว้ละ ว่าจะไป กินกันที่ Tohkai เปนร้าน อาหารญี่ปุ่น คล้ายๆ โออิชิ

แต่ของดีกว่า และ เพงกว่า ( อันนี้ไม่ดีนะ )  เค้าว่างั้น  แถวๆ สุขุมวิท 33  เตรียมตัว จ่ายตัง

 

 

แปร่วววว ปรากฏว่าเดือนนี้  งบประมาณ บานเบิก มีที่ไหนให้กู้ดอกเบี้ยต่ำมั่งเนี่ย จ๊ากกก

 

 

ปล . อยากไปทะเล ~~

ปล . รักแม่ และ จะตั้งใจเรียน เพื่อแม่

ปล . ช้าหรือเร็วไม่ใช่ปัจจัย ถ้าเรารักและใส่ใจ   

 

ช่วงนี้ รู้สึกวิงเวียน งานเยอะ มากมาก ไม่รู้ว่ามากเท่าคนอื่นมั้ย แต่แค่นี้สำหรับเรา ก็ถือว่าเยอะและล่ะ

เพราะเปนคนขี้เกียจ แต่เวลาจะทำอะไรก็อยากจะทำให้มันออกมาดีดี

 

โปรเจคเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น คงทำเกี่ยวกับ Flotation Deinking การกำจัดหมึก อะไรประมาณนี้

ตอนนี้ก็เริ่มศึกษาไปเรื่อยๆ อ่านงานวิจัยนู่นนี่ไปเรื่อยๆ ได้หยุดกีฬามหาลัยนี้ก็ต้องทำงานไปเรื่อยๆก็ดี

เหมือนกัน ไม่ว่างเปล่าเกินไป  

 

 

เฮ่อ ไม่ได้ไปไหนเลยช่วงนี้ มาบ่นๆๆๆ ว่าอยากไปเที่ยวจังเลยว๊อยยย อยากไปทะเล อยากกินปู ปลาหมึก

 

อยากเล่นน้ำทะเล ....

 

 

ไปดีกว่า

 

 

อ่อ ... จบ

 

จบด้วยดี

เปิดเทอมมา 3 อาทิตย์ มีแต่งาน งาน งาน และ งาน ตั้งแต่ รายงาน และ พรีเซ้น ฝึกงาน มาถึง พรีเซ้น
prevention และ สัมมนา เหนื่อย เมื่อย แต่พักไม่ได้จริงๆ ทุกวัน ต้อง อ่าน project ต้องทำนู่นนี่
เรียนก็ไม่รู้เรื่อง เรียน PDC และ PLant ไม่รู้เรื่องเลยว่ะ เซ็ง เพราะกูโง่เองล่ะ เฮ่อ

อยากเรียน ภาษาอังกฤษ หาเวลาว่างๆ อยู่ จะได้ ไปอัพเกรด ตัวเองสักที ทำ abstact ไปให้อาจารมาลี
ดูก็ถูกแก้หมด เพราะอาจารอ่านไม่รู้เรื่อง ไหนจะแลปอีก โอยสุมหัวเยอะไปหมด เบื่อจัง

พอละ เรื่องงาน ปวดกบาล

 

เกรดออกมาแล้ว ครบทุกตัว .. เทอมนี้ได้ 3.0 เป๊ะ ทำให้ เฉลี่ย เพิ่มมาเป็น 2.69 ความฝัน จบ 2.75 ก็

ยังคงเลือนลาง เหมือนเคย

 

วันนี้วันที่ 25 พรุ่งนี้ 26 มะรืน 27

 

พรุ่งนี้ วันเกิด ได้ของขวัญ แล้ว จากจูน มาไว กว่าใครเพื่อน เป็นนาฬิกา Fossil ชอบมากเลยนะ แต่ที่ชอบ

มากกว่า คือ Mind Diary ที่จูนทำ แล้วก็เพลงนี้ .. ( ในสเปซ ) ที่จูน write มาให้

 

ขอบคุณมากเลยนะ

 

ขอบคุณ ไอ้โอม ที่พยายาม ชวนกูไปทะเล เพื่อ เซอไพรซ์ วันเกิด แต่กูไปไม่ได้ อดแดกเค้กมึงเลย

ไว้วันที่ 8 มิ.ย. กูจะเคลียร์คิวไประยองกับมึงนะ จุ๊บ ..จุ๊บ  เสา-อาทิดนี้ก็เที่ยวให้สนุกล่ะ

 

ตอนนี้ มีทุกอย่างครบ .. เหลือ แค่ อนาคต ที่ คง ต้อง เขียน ขึ้นด้วยตัวเอง

 

 

 

อีก 1 ปี ในมหาลัย  ชีวิต วัยรุ่น กับ ผู้ใหญ่ ขีด กั้น กัน แทบมองไม่เห็นเลยจริงๆ ..

 

 

ปล. ก้าวต่อไป

 

วันนี้ นั่งพิมรายงานอยู่ .. ดีดี กลับมีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้ ต้องหวนคิดถึงใครบางคน ...

เพราะ msn .. ของใครคนนึง ออนขึ้นมา

 

แล้ว อดีตก็ วกกลับมา ถ้านับดูตอนนี้ ก็คงครบปีพอดี กับช่วง summer ที่แล้ว ที่ทำอะไรบ้าบ้า

เห้อจะรื้อฟื้นขึ้นมาเพื่ออะไรนะ  เอาเถอะ ในเมื่ออยู่ๆมันก็กลับมาทำให้เราคิดจนได้ .. ว่า

ตอนนั้นเจ็บยังไง อึดอัดแค่ไหน ที่ไม่ได้พูด ปล่อยให้เค้าเข้าใจไปเอง ว่าเราเป็นคนแบบไหน ยังไง

ก็เพราะ เราไม่พูดเลย ไม่มองหน้า เพราะเปนคนแบบนั้น จนสุดท้าย แค่เป็นเพื่อนก็คงไม่ได้

 

ถ้าวันนี้มีโอกาสได้ พูด ก็คงจะขอพูดแค่ว่า " ขอโทษนะ ที่ ตอนนั้น เราทำตัว..ให้เธอรู้สึกรังเกียจ แล้ว

ตอนนี้ ทุกอย่าง มันก็คงเปลี่ยนไปแล้ว  ดีใจได้เลย ว่า เราเลิกคิดแบบนั้นแล้ว "  

 

 

เพราะตอนนี้ เรารู้แล้ว ว่า " รัก " ที่เราต้องการ มันเป็นยังไง

 

ไม่ต้องเจ็บ ไม่ต้องเมา ไม่ต้องนั่งร้องไห้ ไม่ต้องคอยให้โอมมานั่งฟังเวลาเราพล่ามถึงเค้า

ไม่ต้องคอยหลบหน้า เพราะไม่อยากเห็นเค้าเมินเรา ...

 

ทั้งหมดนี้มันผ่านมาแล้ว ตอนนี้ เราดีใจนะ ที่ชีวิตเราเป็นแบบนี้ เราดีใจถึงเราจะรู้สึกแย่กับเวลานั้น

ขนาดไหน แต่ มันก็ผ่านไปแล้ว ผ่านมา จนเราได้มาพบกับ อีกคน ที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

ของเราตอนนี้ ...

 

 

เม่น*

 

 

กลับมาสู่ space อันเป็นที่รัก ได้เวลาระบายอารมณ์สักที หลังจาก อัดอั้นมาเป็นเวลา 27 วัน และแล้ว

มันก็ผ่านไปแล้ว กับช่วเวลาฝึกงาน ที่แสนทรมาน และเราก็ภาวนาให้มันผ่านไป อย่างรวดเร็ว

 

จากการฝึกงานครั้งนี้ เรา เจอทั้งคนดี และ คนที่ไม่อยากจะพบอีกตลอดชีวิต ขอบคุณพี่ๆบางคน

ที่ train งานให้เรา พี่พงศ์ พี่ศรี พี่จอย น้าจวบ และ พี่เจี๊ยบ ที่ดูเป็นมิตร  ขอบคุณเพื่อน นศ.ฝึกงาน

ทั้งสามคน ฟู แยม ตู่ ที่ทำให้เราไม่เหงา  สำหรับ บางคน ที่ไม่กล่าวถึง กูอยากบอกว่า กูไม่ชอบหน้า

มึงเลยว่ะ เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะความขี้อวด ขี้ โอ่ และความประจบประแจงของพวกมึงแล่ะ  เรื่อง

ของเรื่องคือ หัวหน้าแบ่งกลุ่มให้เรา ทำงาน ใน Lab และ Qc แยกกัน ซึ่งวันไหน ที่เราได้อยู่ Qc เรา

จะต้องอยู่ชั้น 2 เพราะ มันควรเป็นไปตามคำสั่ง แต่ อีสามตัวนี้ แม่ง เวลาอยู่ Qc ก็เสือกมาอยู่ใน Lab

อีก รู้มะว่า คนมันเต็ม ห้องพักพนักงานก็เต็ม สุดท้าย กลายเป็นเรากะไอ้ตู่ ที่ต้อง ระเห็ดไปนั่งข้างนอก

ทุกวันเลย  แล้ว ก็ความ ปากดีของมันนั่นแล่ะ วันนึง เรานั่งอ่าน นส.พิม อยู่ อีพวกนี้ก็เปิดประเด็นดูถูก

คณะอื่น เริ่มแรกจากการดูถูกพยาบาล ว่า  " พยาบาลน่ะ มันเข้าได้ทุกคณะล่ะ เรียนง่ายจะตาย แต่มัน

ไม่เข้าเพราะมันไม่อยากเป็น " น้ำเสียงดูถูกๆๆ ของมัน สักพัก ก็เริ่มบอกว่า หมอ อะไม่เก่งหรอก ใครก็

เรียนได้ หมอต้องใช้นักวิทยาศาสตร์ผลิตยา ทำไรเองไม่เป็นหรอกก็ต้องให้นักวิทยาศาสตร์สอน ....

 

 

เราเริ่มรู้สึกว่า อีพวกนี้เป็นเหี้ยอะไร มานั่งดูถูกวิชาวีพคนอื่น คนเรา มันมีความถนัดในแต่ละด้าน แล้ว

ถ้าพวกแม่งเก่งนักหนา ทำไม มาเรียนวิศว ศิลปากร วะ ไม่เรียน จุลา หรือ เหี้ยอะไรที่จบมาแล้วจะไม่

ตกงาน  ฟายแม่ง คนเป็นหมอได้เข้าต้องพยายามเท่าไร แล้วไม่ใช่หมอหรอ ที่รักษาพวกพ่อแม่มึง

จะดูถูกกันทำไม หลังจากนั้นเราก็เริ่มไม่อยากมองหน้าไอ้พวกนี้ เพราะ รู้สึกว่า เข้ากันไม่ได้แน่ๆ

 

แล้วเผอิญว่า พี่จอยพาเดินดูโรงงาน มันเสือกไม่เข้าใจเรื่องระบบหอกลั่น แล้วพี่จอย รู้ ว่ากูต้องเคย

เรียนมาแล้วแน่ๆ เลย บอกมันให้ถามกู อีเหี้ยนี่ เสือก มองหน้ากู แล้วพูดเสียงเหี้ยๆว่า หนูก็เรียนมาแล้ว

... ประมาณ สองรอบ อีห่าเอ๊ย ให้ตายกูก็ไม่เสนอหน้าพูดให้มึงฟังหรอก  เกลียดแม่ง..

 

 

สรุปสุดท้ายก็เลยไม่มองหน้าอีพวกนี้เลย ออกมาก็ไม่ร่ำลา แถมยังชี้หน้าให้จูนดูตอนจูนไปรับหน้าโรงงาน

อีก ...

 

 

จบไปก็จบกัน  คนอย่างนี้ 

กลับมาแล้ว หลังจากไม่ได้อัพมานาน ก็กลับบ้าน ไม่ได้เอาคอมไป ของทุกสิ่งอย่างก็อยู่ที่บ้านจูนหมดเลย
อยู่บ้านก็เช้ามาตื่นไปทำงาน เย็นกลับบ้าน คุยโทรศัพท์กับจูน แล้วก็เข้านอน วนเวียนอยู่อย่างนี้ ทุกวันเลย
แต่เวลาแบบนี้ใกล้หมดไปแล้ว เย้เย่ อีกหนึ่งอาทิตย์ช่วงเวลาฝึกงานที่แสนอึดอัดก็จะหมดไปแว๊วว เห้อ
ปดแอกว่ะ... ปดแอก แล้วจะมาเล่าว่าอึดอัดอะไรบ้างอีกที ...

 

ตอนนี้เรื่องโปรเจค เราได้โปรเจคของอาจารย์มาลีมาแล้ว เรื่องเกี่ยวกับ การ Flotation น้ำมันอะไรสักอย่าง
อาจารย์ให้เนื้อหามาอ่านตั้งแต่สงกรานต์แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มเลย เห้อ... ไว้ฝึกงานเสร็จต้องตั้งใจอ่านและ ภาษา
อังกฤษหมดเลย อะ ตั้งใจๆ 

 

พอละ ไปตีแฟนต้าละ นี่เสาร์อาทิตย์ก็มาสถิตย์อยู่บ้านจูนตลอดเลย .. ไปเล่นเกมส์ดีกว่า

สงกรานต์

 

ตอนนี้อยู่บ้านจูน หยุดสงกรานต์ เห้อ ดีใจจัง พูดเรื่องฝึกงาน น่าเบื่อจัง ชีวิตการทำงานมันน่าเบื่อ
ยังงี้นี่เอง เบื่อแรก คือ ไม่ได้เงิน เบื่อสอง คือไม่มีไรให้ทำ เบื่อสาม คือ กูเป็นวิศวเคมีนะ ไม่ใช่วิทยาศาสตร์

 

พอถามเรื่องเลิกฝึกงานก่อน ทางบริษัทก็บอกว่า เลิกเมื่อไรก็ได้เลยค่ะ น้อง ครบ 180 ชม แล้วน้องจะไปเลย
ก็ได้ แต่ว่าน้องต้องทำจดหมายมา พอเราไปบอกให้พี่ติ๊ก ทำจดหมายให้ พี่ติ๊กก็บอกว่า ถ้าทางบริษัทจะให้เลิก
ก็ให้บริษัทกำหนดได้เลย พอไปบอกโรงงาน โรงงานก็บอกว่า มันเปนขั้นตอน เก็บหลักฐาน เค้าเลยให้เราทำ
จดหมายมาเอง แล้วให้อาจารย์เซ็น เราก็เลยวุ่นวายอยู่เนี่ย แต่ถ้าไม่ได้อีก ก็ไม่ทำแล้วล่ะ เบื่อ เหนื่อย ว่ะ

สรุปตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าอาจารย์จะเซ็นให้มั้ย ...

 

พรุ่งนี้จะไปทะเล ก่า ที่บ้าน เลยมาอยู่กับจูน ตอนนี้ เห้อ...  พออยู่ไกลกัน ก็ยิ่งรู้สึกได้ ว่ารักจูนมากแค่ไหน
วันๆ ก็นั่งคิดว่าให้ สองเดือนนี้ ผ่านไปเร็วๆ ได้มั้ย แล้วก็เลยคิดไปถึงตอนเรียนจบ ว่า แล้วถ้าแยกกันมันจะ
เป็นไง นะ ... เศร้า

 

 

 

 

จุ๊ๆ...ตอนนี้อ้อมหลับไปซะและ...จูนเลยแอบเข้าสเปซอ้อมล่ะ..ซุบซิบๆ

จิงๆ แค่ตั้งใจจาแอบเอารูปที่ถ่ายเล่นกันวันวาเลนไทน์มาใส่ไว้ในอัลบัมในสเปซอ้อม...

แต่ไหนๆ ก็แอบมาแล้ว ขอเม้าท์หน่อยนะ

 

นี่ๆ...วันนี้สอบmass เส็ด ไปหาอาจารย์ธนิต(อาจานคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาไง..ซุบซิบๆ) ไปถามเริ่องโปรเจคมา เกิดเรื่องตื่นเต้นและฮาพร้อมกัน เค้าก็ดูใจดีมากเลยนะ แต่โปรเจคอาจานคือ ให้เอาตารางพวกsat vapor ไรงี้มาทำเป็นโปรแกรม แบบว่า ใส่ค่างี้ๆ โป๊ะป๊ะๆ รู้ค่าอื่นๆอีก 328 ตัวเลยทีเดียว ซึ่งมันต้องใช้การเขียนโปรแกรมmatlab ที่ไม่น่ารื่นรมเท่าไรเลย อ่ะที่เล่ามา...ยังไม่ฮา แต่ใกล้ละ

 

จิงๆแล้วประเด็นที่ตั้งใจไปถามน่ะสรุปได้ตั้งแต่ 2 นาทีแรกที่เข้าไปแล้วล่ะ แต่อาจานก็ชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ เช่น

"หนู 2 คนไม่ติดตัวไหนใช่มะ"

"ที่บ้านมีปัญหาการเงินรึป่าว(เอ..อาจานกัวเรายืมตังค์ป่าวว๊า..แหะๆ ล้อเล่นนะคะ)"

"แล้วพ่อกับแม่มีปัญหา แบบว่าแยกกันอยู่มะ(...)" ย่อหน้านี้ก็ยังไม่ตื่นเต้น..แต่ใจเย็นน๊าใกล้และล่ะ

 

ถามไปถามมาอยู่หลายคำถาม ประมาณคำถามที่ 204 เนี่ยล่ะ...มาละ

"พวกหนูมีแฟนกันรึป่าว...(จูน , อ้อม : ก็มีค่ะ)"

"แล้วต้องแบ่งเวลาให้แฟนมั๊ย(จูน : อ๋อ...ไม่ต้องค่ะ , อ้อม : ...)"

 

"เอ๋...แล้วเค้าอยู่คณะเดียวกับเรามั๊ย (จูนขำขึ้นมาทันใด เพราะเค้าเล่าต่อซะด้วยนะว่า นี่ เคยมีนะหนูติดแฟน จนไม่มีเวลามาทำงาน แต่จูนก็แอบคิด : ชิหายและ...คำถามเริ่มบีบหัวใจเข้ามาทุกที แล้วอาจานจาจำได้มั๊ยว๊า ว่าเคยเจออีคู่นี้ กินข้าววันวาเลนไทน์ที่ AIT ต้องชวนเบี่ยงเบนประเด็นซะแล้วแว้วแว้วแว้ว..อ้อมก็หันมามองหน้า คงกลัวว่าจูนจาพูดไรไป หึหึ จูนเลยทำเป็นบอกว่าเอ..เมื่อกี๊อาจานยังให้เบอร์โทรสับหนูไม่ครบเลยนะคะ)"

เฮ้อออ...กว่าจาออกจากประเด็นได้...เขินมากมายเลย ถ้าเค้าถามต่ออีกว่า "ชี้ให้อาจานดูหน่อยได้มั๊ย...คนไหนอ่ะ" จูนคงหงายท้องกะหงายหลังพร้อมกันไปแล้วแว้วแว้ว

 

จากนั้นจูนกะอ้อมก็รู้สึกเห็นท่าไม่ดีละ เด๋วได้ตื่นเต้นอีก...รีบหนีก่อนดีก่า...เลยร่ำลาอาจานออกมา และกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ

 

ปล...อาจานค๊า--จูนแค่เม้าไปขำๆน้า (หนูแอบประทับใจในความใจดีของอาจานน๊า...)

...รูปจูนโทรมมากเลย...เขิลจัง...ก็ช่วงนั้นจาสอบ orchem หนิ T T

...หะหะ..ตั้งหัวข้อไว้ว่า My valentine แต่เม้าท์มาเนี่ยไม่เกี่ยวเลยใช่มะ..หะหะ อยากรู้อ่ะดิ ไม่บอกหรอก แบร่ 

...หมูอ้อม--ฝันดีนะ

 

โอ๊ะ...อ้อมเริ่มพลิกตัวมามองและ...ไปก่อนนะ..ชะแว๊บ!!!

Family

 

เข้ามาเล่นเนต แป๊บนึง เพราะเมื่อย จากการ นั่งลอก Orchem ทำไมต้องมานั่งลอกของ
คนอื่นน่ะหรอ .. ก็ ไม่เคยจดไง เพราะ ฟังอาจารย์ ไม่เคยรู้เรื่อง เสียงอาจารย์อู้อี้ ในลำคอ
แล้วก็มองกระดานไม่เห็น ตามัวมากมาก ยังสงสัยอยู่ ว่า ทำไมมองไม่เห็น ชอกล์ ที่เขียน
ไปวัดสายตา มา สอง ที่ ก็บอกว่าสายตา เท่าเดิม แต่การมองเห็น ของเรา ที่ไม่ชัดเป็นว่า
เพราะเล่นคอม มากเกิน ไป มันแย่มากมาก ที่ เวลาเรียน เหมือนคนตาบอด อย่าง Safety
นี่ ไม่ว่ากรู จะ นั่งหน้า ขนาดไหน ก็มองไม่เห็นอยู่ดี โคตรเซ็ง จูนเลยบอกว่า จะพาไปหาหมอ
ที่โรงบาลจุฬา เพราะว่า กลัว เป็นต้อ

 

ศุกร์นี้ จะกลับบ้าน โทษที ที่ไม่สามารถไปเคมี สัมพันธ์ได้ วันนี้ ฟังป้านุ้ยพูด ก็รู้สึกเหมือนกันว่า
คงไม่มีใครอยากไป  ก็น่าเห็นใจป้านุ้ยนะ เพราะเป็นประธาน ก็เลย ต้องจัดการอะไร หลายอย่าง
อยากไปเหมือนกันแล่ะ แต่ ต้องไปหาแม่ แล้วก็บอกแม่ไปแล้ว เพื่อน กู ที่จะไป กัน ซึ้งน้ำใจว่ะ
พวกมึง มีสอบมากกว่าคนอื่น อีก เพราะ พวกมึงสอบ saperate วัน พรึหัดแล้ว เสาร์แม่งก็ ต้อง
สอบ orchem อีก อืม .. ซึ้งจริง อย่างเนี้ยแล่ะ เค้าเรียกกันว่าน้ำใจ  หาได้ยากจากมนุษย์หนอน
หลายๆตัว ในสังคมมหาลัย

 

วันนี้ดูรายการ เจาะใจ ดูแล้วคิดถึงแม่ มากมาก พูดถึงเราก็ไม่ได้กลับบ้าน เกือบเดือนแล้ว
แม่เองกลับเป็นคนบอกว่า ไม่ต้องกลับมาก็ได้ กลัวเราจะเหนื่อยที่ต้อง นั่งรถหลายต่อ ทั้งๆที่แม่ก็คงเหงา
เพราะ ก็เหมือนอยู่คนเดียว  ตัวเราเอง เวลามีความสุข บางทีก็กลับลืมคิดถึง ครอบครัว ที่ต้อง
เหนื่อย ลำบากเพราะเรา  คนเรามันก็เป็นซะอย่างนี้  เอานะ ยังดี ที่ยังมีสมอง ฉุกคิดขึ้นมาบ้าง
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ ก็คือ เรียนให้จบแล้ว ก็กลับ ไปดูแล แม่ ซักที 

 

- รักแม่ สุดสุด
- ตั้งใจเรียน เพื่อ แม่
- อนาคต ดีดี เพื่อ แม่ และ ตัวเอง
- และ ใคร สักคน ที่ รักเรา และ แม่เรา

ยิ่งเดิน ยิ่งเมื่อย แต่ ถ้าให้นั่งอยู่เฉย เฉย ตลอดไป ก็คงทำไม่ได้ ....

 

กลับมาอัพ space หลังจาก ไม่ได้ อัพ มานาน มาก รวมถึง ไม่ได้ เข้าไป comment space ใครเลย
เข้ามาอัพ ครั้ง นี้ ก็ คง หายไปอีกนาน เพราะ ต้อง อ่าน นส. สอบ ทุกอาทิตย์แล้วล่ะ แถม ช่วงนี้ ยัง
มี present งานอีกหลายตัว ที่ยังไม่ได้เริ่ม นึกแล้ว ก็ เหนื่อยล้า ว่ะ

 

หลังจากปีใหม่ ที่ สุขสันต์ ผ่านไป ช่วงปีใหม่ รวมถึง สองอาทิตย์มานี่ ก็ไม่ค่อยจะได้ทำอะไร จริงจัง
เพราะ เอาแต่ เที่ยว เที่ยว กับ กิน จน ตอนนี้ น้ำหนัก ขึ้นมา 5 โล อ้วนที่สุดในชีวิต ที่ทำได้ ตอนนี้ ก็
คง ระงับ จิตใจ ไม่ให้บ้าแดก เหมือนเคย แล้วก็กลับมา ตั้งหน้า ตั้งตา เรียน ให้ดี คะแนน midterm
ที่ผ่านมา ก็อยู่ในระดับที่น่าพอใจ นะ ยกเว้น separate ที่เน่าเกิน แต่ ก็เอาวะ สอบอีกสองครั้ง ยังไง
ก็ต้องพยายามเอาให้ผ่านไปให้ได้ ล่ะนะ ตอนนี้ เลย อยากทุ่มเท ให้ separate เต็มที่  ส่วน mass นั้น
คิดว่า น่าจะผ่านไปได้ ด้วยดี เอาวะ เริ่มต้นจริงจัง ได้แล้ว ล่ะทีนี้

 

เฮ่อ อัพไปอัพมา ขี้เกียจแล้ว อะ แค่ อยากเข้ามาบอกตัวเองว่า ตั้งใจเรียน อยากได้คะแนน ดีดี
แล้วก็ อยากบอกว่า ช่วงเวลา ตอนนี้ มีความสุข จัง ที่ได้ อยู่กับจูน .. บางทีก็รู้สึกนะ ว่า ก็คงมีบางคน
พูดถึง เรื่องของเรา ในด้านที่ไม่ดี แต่ ไม่รู้สิ เราก็ยังมั่นใจ ว่า ไม่ได้ ทำอะไร เสียเสีย หรือ ทำอะไรผิด
ใครจะพูด ว่า อะไร จะนินทา อะไร เลย ช่างมัน ก็ เป็น เรื่อง สนุกปาก ของ คนกลุ่มนึง เท่านั้นแล่ะ
คนที่ชอบเหยียบเงา คนอื่น จน ลืม ว่า คนอื่น ก็เดิน เหยียบเงา ตัวเอง อยู่ เหมือนกัน เรากับ จูน น่ะ
sense แรง มาก แค่ มอง ตา ก็รู้แล้วล่ะ ว่า คิดจะพูดอะไร แต่ การที่ เรา ไม่ค่อยสนใจ ก็เลย ทำให้
เราไม่มี ปัญหาแ บบนี้   จบ จบ เบื่อ คนเหล่านี้ จริง จริง

 

อัพต่อ แบบ จริงจัง ตั้งแต่ ปีใหม่ เลยละกัน สอบเสร็จ ด้วย ร่างกายที่เหนื่อยล้า เจอ Orchem เข้าไปถึงกับเซ็งอยู่หลายนาที
สอบเสร็จก็เลยไปเที่ยวกับจูน ไปสยามกัน เดินๆชอบปิ้งกัน กะลังมีเงิน ก็เลยซื้อนาฬิกาให้จูน มันเปนความตั้งใจ ที่คิดไว้นานมาก
ก็เลย ซื้อ Fossil ให้จูนไป มันลด 30 % จาก 3800 ก็เลยเหลือ ประมาณ 2700 ซื้อเสร็จก็เดินเที่ยวเล่นอีกสักพัก แล้วจูนก็พา
ไปกิน ซิทเลอร์ ที่ เดอะมอลล์งาม คือตอนแรก จะไปกิน ชาบูชิ แต่คนแน่นมาก เลยกินอะไรก็กิน เสร็จแล้วก็กลับบ้าน ( จูน )
วันรุ่งขึ้นก็ไป เซน ลาด ไปกิน ชาบูชิ จนได้ รอเกือบชั่วโมง เพราะคนแน่นร้าน แต่ก็กินกลับมาจนอิ่ม คุ้ม หัวละ 200 กว่าบาท
เสร็จจากวันนั้นก็กลับบ้านไปหาแม่

 

อยู่บ้านได้ สามวันก็กลับมา คิดว่าจะหยุดยาว แต่ที่สุดก็มีเรียน เลยไปอยู่นจูนแล้ว ก่อนกลับบ้านก็ไปเดินเซนปิ่น ไปซื้อกระเป๋าตัง
มา จูนซื้อให้ เปน Billabong แม่งไม่ยอมลดเลย แต่จูนก็ชื้อให้ ราคา 1190 บาท ได้กระเป๋าตังสมใจ ก็เลยกลับบ้านจูน ไปนอนรอ
วันพรึหัดก็กลับมาเรียน แล้วอาจารก็บอกคะแนน ได้ separate  6/100 safety 53/119 Air 25.5/35 รออีกสี่ ตัว ที่คิดว่า
คงใกล้ออกและ อาจจะต้องสอบใหม่ ขอให้เปนอย่างนั้นหรือไม่ก็เกบ เซพเพอเรท น้อยๆ ไม่งั้น ติด F แน่ตัวนี้ วันศุกร์ก็แทบจะไม่มี
เรียน มี mass ตัวเดียวที่อาจารขยันสอน และ เราก็คงยังโง่ไม่รูเรื่องเหมือนเคย เรียนเสร็จก็กลับบ้านจูน

 

แล้ววันเสาก็ไปสวนจตุจักรกันมา กะว่าจะไปซื้ออะไร อยากได้แค่กางเกง billabong ไว้เล่นน้ำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กางเกง
ได้กระเป๋า das มาใบนึง ใบละพันสอง แต่มันลดให้เหลือพันเดียว คิดอยู่นานแต่สวยดี เปนงานเวียดนาม มันรับมาจาก
outlet Indo มันบอกใน shop ขาย 2400 เดี๋ยวจะคอยดู แต่จูนก็บอกว่า สวยดี เลย ซื้อ มา จบ แล้วเมื่อวานก็กลับหอ
เพราะ วันนี้ จูนต้องไปโรงบาลก่าพ่อ จบเรื่องราว

 

พูดถึงเรื่องเรียนตอนนี้ เกรดไม่ยอมถึง 2.7 สักที เป้าหมาย 4 ปี จบ 2.75 ก็คงยากขึ้นๆ ต้องพยายามอีกมาก แต่เรา ก็
ทำแต่เรื่องไร้สาระ อย่างวันนี้ ก็มานั่งเล่นเกม อยู่ได้ Lab ก็ยังไม่ได้ทำ แถมพอเล่นเกม ก็เหมือนไม่สนใจจูน จูนก็คงงอน
อยู่ เอาไว้ เดี๋ยวคงเลิกและ เพราะเล่นแล้วก็ปวดหลังอีก ไซด์จัดไปหน่อย แต่เล่นเกมก็ดีอย่าง ตรงที่จะทำให้ผอมง่ายๆ
เพราะติดเกม ไม่ยอมแดกข้าว ตอนนี้อยากผอมเพรยวเหมือนเก่า เพราะ กรูอ้วนมากไม่ไหวแล้ว

 

อาทิดตย์หน้าจะได้ไป เที่ยวแล้ว ไปรับน้องที่ระยอง รอคอยการกินเหล้าริมทะเลมานาน อยากเล่นน้ำทะเล ทั้งๆที่กรูก็ว่ายน้ำ
ไม่เปน แต่อยากกินเหล้าก่าเพื่อน เพราะหายไปนานแล้ว เดี๋ยวจะลืมรสเหล้าซะ หะหะ แล้วก็ไอ้ห่าโอม มึงไปค่าย ตั้งเปนอาทิตย์
เมื่อไรจะได้กลับมาเลี้ยงวันเกิดกรูวะ แม่ง กลับมาไวไว อ่อ อีกอย่าง ถ้าจะเลี้ยงกรู กรูไปเปนแพคคู่นะ ประหยัดเงิน ให้เพื่อนเลี้ยง
ตอนนี้ กรูจนแล้ว  ไปละ นั่งนานปวดหลัง กลับไปนอน ที่ห้อง แล้วเดี๋ยวค่อยตื่นมาทำแลป ต่อดีกว่า ว่ะ บายๆ

 

หลังจากสอบเสร็จ และปีใหม่ วันนี้ก็ได้เวลากลับมาอัพสักที ตอนนี้ติดเกมส์อีกและ แบงค์แนะนำมา fanta tennis สนุกดีอะ

แล้วก็เล่นฟรีด้วย แต่ว่า กรูเล่นไปมั่วๆๆๆ กดไม่ทันว่ะ แต่เล่นสองวัน เลเวล ก็ขึ้นมาเปน หกและ เพราะกรูอาศัยเล่นบ่อยแต่

แพ้ตลอด อีกเกมส์ตอนนี้ก็คงเปน sim ไปซื้อมา เปน รวมหลายๆภาค สร้างนู่นสร้างนี้ก็หนุกดีนะ

 

พูดถึงคะแนนหน่อย คะแนนเหี้ยชิบ เหี้ยมาก คงเปน separate แม่งได้ 6/100 ทำไปได้ไงวะ วิชาอื่นก็โอเค กะลังดี

เหลืออีก สามตัว แม่ง โคตรกลัวเลย แต่ช่างเหอะไงก็แก้ไม่ได้แล้ว ไฟนอลก็คงต้องสู้เอา

 

ตอนนี้ ไปละ ค่อยมาอัพใหม่

กลับมาอัพใหม่แล้ว หลังจากที่อารมณ์ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน เยอะ ( เยอะมาก )
จูนก็ดีขึ้นแล้วเหมือนกัน ... เราทำความเข้าใจกันใหม่ ว่า ... เราจะแคร์ เฉพาะ เรื่อง
ที่เราเห็นสมควร ว่า เราควรจะแคร์ ถ้าอันไหน มันไร้เหตุผลจนเกินพอดี เราจะปล่อยมันไป
คิดมากปวดหัวเปล่าเปล่า .. เรื่องอื่นยังมีอีกมากมายนัก

 

วันนี้ จูน ของขึ้นอีกแล้ว เพราะโดน อี นุรักษ์ มันด่า ตอนแรกเราก็งง ว่าด่าใคร หันไปอ้าว
ด่าแฟนกรูอยู่นี่ หว่า ของกรูเลยขึ้นตาม ที่จริง ก็หมั้นไส้มันตั้งแต่ ตอนที่มันด่าเด็กปีสอง
แล้วก็ด่าไพลิน ปากมันร้ายมากมาก มีสิทธิ์อะไรมาด่า นศ ว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน เอาตูดคิด
หรือไง วะ อย่างที่เข้าสายน่ะ ถ้า มันมีธุระ ที่จะต้องไปทำมาล่ะ แล้วเวลา มันก็เหลืออีก
ตั้งเป็น ชม . จะให้โดดไปเลยหรือไง กรูอยากมีความรู้ สิทธิของกรูนะ ส่วนที่ไพลินมันถาม
เนี่ย ยิ่งทุเรศใหญ่ ที่มันด่า ตัวกรูเองก็เข้าใจอย่างนั้น เด็กสงสัยกลับมาด่าเด็กโง่ แล้ว
ถ้ามึงผิดมั่งล่ะ ... เล่าเรื่องจูนต่อ เรื่องของเรื่อง คือ โทรศัพมันดัง แล้วลืมปิดเสียง
ถึงกับด่าว่า ขายตัว หรอ ... ห่า นี่ เป็นครูบาอาจารย์ได้ไงวะเนี่ย ... หันไปมองจูน ก็รู้ว่า
ของขึ้นอยู่ ยิ่งตอนที่เดินกระแทกออกมา ยิ่งรู้ว่า จูน นี่ ฆ่า อีตุ๊ดนี่ได้แน่ จากที่เราก็ของขึ้น
ไปด้วย เลยอยู่เฉยๆดีกว่า ยิ่งร้อนด้วย จะยิ่งพากันอาฆาตมัน เปล่าๆ อะ ช่วงนี้ต้องเอา
ธรรมะเข้าข่มนิดหน่อย เผื่อจะช่วยให้เรื่องต่างๆ จบลงอย่างรวดเร็ว ...

 

วันนี้ เราลองไปสังเกต การณ์ เรื่อง จูน กับเพื่อน มาใหม่ ก็เห็นว่า ทุกคน ดูปกตินะ
ก็คง เป็นคนเดียวจริงๆแล่ะ แต่ช่างเถอะ เราก็รู้ ว่า ความน้อยใจน่ะมันเป็นยังไง
แล้ว เค้า ก็คงไม่รู้ จริงๆแล่ะ ว่าเราสอง คนมีเรื่อง ปวดหัว ขนาดไหน ตัวเราทั้งคู่
ก็ไม่เคยแสดงออก ให้ใครรู้เลย เค้าเลยอาจจะมองว่าเรามีความสุข กัน จนลืม คิดถึง
ใจคนอื่น ไปมั้ง อย่างนุ่นนัน ก็ดูปกติดีนะ ก็ยังคุยกับเรา เราเองก็ไปรบกวน นุ่นนันบ่อยๆจริงๆ
ถ้าเป็นตัวเราเอง เราก็คงอึดอัดเหมือนกันล่ะ ที่มีแฟนเพื่อนมาอยู่ในห้อง บ่อยๆ
ส่วนแจน ก็คง กลัว ว่า เรา จะไปนอน ด้วย คงจะอึดอัด อยู่ ไอ้ตรงนั้นเราเข้าใจอยู่แล้ว
แล้วก็ไม่ไป นอน แน่แน่ ยกเว้น วันไหน ที่ แจนไม่อยู่ แล้ว จูนต้องนอนคนเดียวนั่นแล่ะ เราคง
ไปนอนเป็นเพื่อนจูน เพราะ ห้องนั้น มันก็ทึมๆน่ากลัว อยู่ แล้วเราก็คงไม่ดึงจูนมาปล่อยให้
แจนนอน คนเดียวแน่แน่ ... เหมือนกัน

ส่วนไพลินเนี่ย ดูปกติมากมาก ปกติ ถ้าไพลิน ไม่ชอบก็จะแสดงออกตรงๆอยู่แล้ว คือไม่พูด
ไม่มองหน้า แต่ตอนนี้ ไพลิน ก็ยังคุยกับเราปกติ เราน่ะ เป็นคนที่ใครจะให้ทำอะไรให้ เล็กๆน้อยๆ
ถ้าไม่ลำบากเกินไป เราก็ทำให้อยู่แล้ว เพราะนั่นก็เพื่อนแฟนเรา เราไม่เอาไปพูดอยู่แล้ว ว่า
แม่ง ใช้กูอย่างนู้นอย่างนี้ ... แล้วก็ไม่ได้หวัง ว่า จะต้อง มาชื่นชม ชื่นชอบ อะไรอย่างงี้หรอก
แค่รู้สึกกับเราแบบคนธรรมดา ไม่ตอแหลใส่กันก็พอแล้ว 

 

ฮื่อ ... ส่วนคนนั้นนะ ก็ ช่างแล้ว ให้มันเป็นเรื่องของจูนกับเค้า แล้วกัน ยังไง เค้าก็เพื่อนกัน
รู้จักกันนานกว่าเรามาก  ตัวเราเพิ่งมาและเป็นคนนอก ก็ได้แต่ คอยฟังจูน คอยปลอบจูน
แล้วก็ คอยเข้าใจกัน แค่นี้ก็พอ เราเอง ก็จะไม่รู้สึกอะไรแล้ว ไม่โกรธ ไม่เกลียด ถ้าพูดด้วย
ก็ พูดด้วย ถ้าดีด้วย ก็ดีด้วย จบ... ไป

 

ชีวิตคนเรา มันต่างทั้งภาวะแวดล้อมและความคิด แต่ มันสามารถอยู่ ร่วม ในความต่าง นั้นได้
ถ้าต่างคนต่างทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ... ซึ่งกูและจูนจะพยายามเข้าใจเค้า

 

 

ปล. วันนี้ กูดูคนเป็นคนดี๊ดีแฮะ แค่ตอนนี้ ไม่อยาก มีเรื่องต้องทุกข์ใจไปกว่านี้และ อยากปล่อยวาง
ให้ได้ ตั้งหน้าตั้งตา ทำหน้าที่ ของตัวเองดีกว่า

ตอนนี้ มีเรื่องไม่ค่อยสบายใจเลย ทั้ง กรู และ จูนแล่ะ จูนต้องออกจากหอ อาทิตย์นี้แล้ว
ส่วนตัวกรู ก็มีปัญหาครอบครัว ที่ไม่อยากจะพูดถึงมัน ... เราต่างคนก็ต่างไม่สบายใจ
ทั้งคู่ ทุกวันที่อยู่ด้วยกัน ก็ร้องไห้ด้วยกันเป็นส่วนใหญ่ ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่า ไอ้คน
ที่ไม่มีเรื่องอะไรเลย ที่ดูจะหนักหนา สำหรับชีวิตมัน มันจะเข้ามา ทำให้เราทั้งคู่ ( กรูกับจูน )
ต่างรู้สึกแย่ลงไปอีก ทำไม

คนเราน่ะไม่เหมือนกัน หรอกนะ ทุกคนก็ต้องมีเรื่องของตัวเอง ตั้งมากมาย หัวเราะ ร้องไห้
การแสดงออก ว่าดีใจ เสียใจ ของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันอีก เห็นกรูกับจูน อยู่ด้วยกัน ดูเหมือนจะ
Happy ไปทุกอย่าง ใครจะรู้ ว่าแต่ละวัน เราต้องเจออะไรกันบ้าง ตัวกรูเองก็มีเรื่องต้องคิด
ตัวจูนเอง ก็มีเรื่องต้องเสียใจ อยู่แล้ว ยิ่งมาเจอเรื่องแบบนี้อีก .. จะทนรับ ทนสู้ หรือ จะเอาใจ
ใครต่อใคร ไปได้สักแค่ไหน .. ทุกวัน แค่ต้องคอยนั่งปลอบกัน เวลาที่อีกฝ่ายร้องไห้ ก็ไม่มีเวลา
จะไปสนุกที่ไหนอีกแล้ว ...

เล่าเลยแล้วกัน ตอนนี้ จูนกับกรู อยู่ด้วยกันบ่อยมาก แทบจะตลอดเวลาก็เป็นได้ เราติดกันไปแล้ว
ก็ยอมรับนะ ว่า ต่างคนก็ ต่างเป็นคนติดแฟน แล้วยิ่งตอนนี้ เรา ก็มีเรื่อง ให้คิดมาก ด้วยกัน ทั้งคู่
ทั้งเรื่องหอของจูน เรื่องปัญหา กับ ทรัพย์สิน ที่ไม่ยอมจบซะที จูนร้องไห้ เพราะเรื่องนี้มาเป็นเดือน
แล้วก็รู้สึกผิด ที่ ทำให้แจนต้องลำบากไปด้วย ไม่ใช่จูน ไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ จูนไม่เคยร้องไห้
ให้ใครเห็น จูนไม่อยากให้เพื่อนเห็น ไม่อยากให้ใคร ต้องอึดอัดหรือไม่สบายใจตามไปด้วย จูน
เลยมาร้องไห้ กับกรู แทน ... แล้ว ก็ หนี มาอยู่กับกรู บ่อยๆ เพราะ เบื่อ กับ ปัญหา ต่างๆ
แค่หลบมาพัก หลบมาร้องไห้ ...

แล้วสักพัก ตัวกรูเอง ก็ มีปัญหาตามมาอีก ปัญหาที่บ้าน เรื่องของพ่อกับแม่ ที่กรู ไม่อยาก จะเล่า
ให้ใครฟัง ภาพที่กรูต้องเห็นมาตั้งแต่กรูเกิด ปัญหาเดิมๆ ที่กรู ต้องเจอซ้ำๆ ตลอด 21 ปี
ใครจะรู้ ว่ากรู ก็ร้องไห้ ก็เสียใจ แค่ไหน แล้ว ตัวกรูกับจูนก็ไม่ได้ต่างกัน เราไม่อยากให้ใคร
ไม่สบายใจ เมื่อกรู มี จูน จูน มีกรู เราก็แค่ร้องไห้ ด้วยกัน ปลอบกันไปเรื่อยๆ จนกว่า ใคร คนนึง
จะหยุดร้องไห้ ...

ทั้งที่ เรื่อง ที่เราเจอ ก็ มากพอ แล้ว ปัญหาต่างๆ ก็กลับเข้ามาหาเรา ทุกวัน เราต้องทะเลาะกับยาม
คอยขัดใจ กับอีพวก ทรัพย์สิน ที่ทำเหมือนกู มาขออาศัย อยู่หอฟรี ต้องเครียดเรื่องเรียน ต้อง
คอยคิดว่า พรุ่งนี้จะทำยังไง แต่นั่น ... สิ่งที่เกิดขึ้น มันก็เป็นเรื่องของเราเอง เราต้องเจอ และ
ต้องแก้ไข ... ปัญหา ของตัวเอง ไม่ทันจบ คนอื่น ก็สร้างปัญหา ทำให้เรา ไม่สบายใจกันขึ้นมาอีก

กูเคยเข้าใจว่า เพื่อนเค้า คนนั้น คงน้อยใจ ที่เรา อยู่ด้วยกัน มากเกินไป เหมือนจูนเทเวลาทั้งหมด
ที่จูนมี มาให้กรู ........... ทั้งที่เค้าน่าจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรได้ง่ายที่สุด เพราะ เค้าก็มีคนของเค้า
คนที่เค้าอยากอยู่ด้วย เหมือนกัน แต่กลับเป็นเค้า นี่แล่ะ ที่แสดงออกอะไรออกมามากมาย กว่า คนอื่น
จูนไม่ได้โง่ เค้าทำอะไร คิดอะไร จูนก็รู้หมด รู้ด้วยซ้ำ ว่าไปพูดอะไรกับใครบ้าง ... สุดท้ายจูนก็ต้อง
มาร้องไห้ เพราะเรื่องนี้อีก เพื่อน ที่อยู่ใกล้กันแค่นั้น กลับไม่ พยายามเข้าใจอะไร เลย .... ตัวกรูเอง
พอเห็นจูนร้องไห้มากมาก จูนร้องไห้ เพราะ เพื่อน ตั้งแต่ก่อนคบกับกรู จน วันนี้ คบกับกรูแล้ว
ก็ยังมีเรื่องให้ร้องไห้ อยู่ ...

เราก็พยายาม คิด กัน ว่าจะทำยังไง ให้มันดีที่สุด จูนเคยบอกว่า จูน นั่งเรียนกับเพื่อนนะ วันไหน ที่
กรูไม่สบายใจมากมากจริงจริง จึงจะขอให้จูนมานั่งเรียนด้วย แล้วพอจูนไปนั่งกับเพื่อน... เค้ากลับ
ทำอะไรล่ะ ก็เห็นอยู่ จูนก็รู้ แล้วจะให้จูนทำไง จูนก็คิดมาก เสียความรู้สึกเป็นเหมือนกัน สุดท้าย
จูนก็มานั่งเรียนกับกรู ลืมเรื่องอื่น แล้วก็ทนๆเรียนไป

เรื่องกินข้าว กรูก็ไม่เถียงหรอกนะ อืม กรู ดึงจูน มาจริงๆ ถ้าจะผิดเรื่องนี้ก็ไม่ว่า...

ส่วนเรื่องที่อยู่ด้วยกันแทบตลอดเวลา กรูไม่รู้เหมือนกัน คู่คนอื่นเป็นยังไง กรูก็เป็นแบบนี้ กรูอยากอยู่กับจูน
จูนก็อยากอยู่กับกรู กรูรักกัน กรูมีเรื่องต้องคอยพูดคอยฟัง คอยปลอบกัน กรูไม่รู้เหมือนกัน ว่ามันมาก
เกินไป กว่าที่เพื่อน คนนึง จะเข้าใจได้หรือเปล่า กรูไม่เคยพูด ว่า กรูถูกนะ เพราะกรูก็เข้าใจ ว่าเพื่อนจะ
รู้สึกยังไง เวลาที่เรามีแฟนแล้วแยกออกมาอยู่กับแฟน จูนก็รู้ตัว ว่า ทำไม่ถูก รู้...

เรื่องที่ต้องไปอยู่ที่ห้องจูนบ่อยๆ ก็ด้วย ทำไมกรูต้องไปอยู่ท่ามกลางผู้คน ทั้งๆที่ห้องกรู สะดวกกว่าทุกอย่าง
กรูอยู่คนเดียว เมทก็ไม่มี จะอยู่กันสองคน อยู่ห้องกรูก็ได้ คิดหรอว่ากรูไม่อึดอัด ที่ไปอยู่ ตรงนั้น แต่กรู
ก็คิดว่า ถ้ากรู มัวแต่เอาจูนมาอยู่ที่ห้องกรู เพื่อนเค้าก็แทบจะไม่เห็นหน้าจูนเลย เข้าไปอีก ก็เลยไปอยู่ห้องจูน
แต่สุดท้าย คิดดี ก็กลับ เป็นทำ ให้เพื่อนเค้าอึดอัดมากกว่า อืม ไม่รู้สิ ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เดี๋ยวจูนออก
จากหอ จูนก็มานอนห้องนี้ไม่ได้แล้ว ส่วนเรื่องแจน กรูคิดอยู่ตลอด กรูก็แทบจะเป็นคนบอกจูนเองด้วยซ้ำ
ว่ายังไง ก็จะไม่ไปนอน ห้องนั้น ไม่ทำให้แจนอึดอัด กรูกับจูน คิดไว้ทุกอย่างแล้ว คิดว่าต้องแคร์อะไรบ้าง
ต้องเข้าใจใครบ้าง กรูไม่รู้ว่าเพื่อน จูน คนอื่น รู้สึกอะไรยังไง บ้าง .. ไอ้เรื่องพูดถึง จูนก็ทำใจไว้อยู่แล้ว
ว่าต้องโดน ทั้งเล่นทั้งจริง กรูก็คุยกันแล้ว ว่าเอาเถอะ ถ้าเราผิดก็ให้เค้าพูดไป ก็เราผิดจริงๆ ... มีอะไร
ไม่สบายใจ ได้ยินอะไรมา ก็เอามาคุยกันสองคน พอ

แต่กับคนนั้น เค้าไม่ได้พูดลับหลัง อย่างเดียว เค้า แสดงออก .. เราก็ไม่รู้ ว่า จุดประสงค์คืออะไร
บอกแล้ว ว่าเค้าน่าจะเป็นคนที่เข้าใจได้ง่ายๆนะ ตัวเค้าเองก็มี   .......   เค้าก็อยู่ด้วยกัน อืม คง
ไม่มากเท่าเราหรอก ก็เรา เรียน กับ จูนนี่ เรียนเหมือนกัน เวลาตรงกัน ... ทุกอย่าง

เมสเสดที่เราอ่าน เมื่อวานจากคนนั้น จูนไม่ได้ยื่นมาให้เรา อ่าน แต่เราเห็นจูนร้องไห้ อยู่ๆ แฟนมึงก็ร้องไห้
สะอึกสะอื้นมากมาก ขึ้นมาเฉยๆ ร้องไห้ทั้งคืน สามสี่ ชั่วโมง เช้าตื่นมาก็ร้องไห้อีก จนนั่งเรียนอยู่ในห้อง
ก็ยังร้องอยู่ สุดท้ายก็เลย ต้องหลบไปพัก ไม่ได้เรียน ทั้งที่ ตั้งใจว่าอยากจะเรียนให้เต็มที่
แล้ว จะให้กรูรู้สึกอะไรหรอ  กูก็โกรธสิ ไม่พอใจมาก กรู ไม่อยาก
จะยุ่งเรื่องนี้เลย เพราะ ตัวกรูเอง เป็นคนนอก แต่ เหตุการณ์แบบนี้ มันเกิดขึ้นบ่อยมาก จนกรู
ชักทนไม่ไหวแล้ว กรูพยายาม อ่อน พยายาม จะเข้าใจเค้า นะ แต่กรู ไม่แล้วล่ะ กรู ไม่แคร์แล้วล่ะ
ตอนนี้ ใครดี กับ กรู กรูดี ด้วย ใครพูดกับกรู กรูพูดด้วย ใคร จริงใจกับกรู กรูจริงใจด้วย ใครตอแหล
กับกรู กรูไม่ตอแหลใส่ หรอกนะ ... กรู ไม่อยากยุ่ง กับใคร กรูก็จะไม่ยุ่ง แล้ว ตัวกรู ก็ไม่จำเป็นต้องง้อ
ใครที่ไม่ใช่เพื่อนกรู และ ไม่เคยคิดจะเป็นเพื่อนกรูด้วย

ดวงที่จูนดูมา ก็แม๊นแม่น อุปสรรค จะเข้ามาหาเรา ตลอด แต่ถ้าเรา ผ่านมันไปได้ ต่อจากนี้ ก็จะไม่มีอะไรอีกแล้ว
ยิ่งเจอเรื่องแบบนี้ กรู ก็ยิ่ง มีแรงสู้กับมัน ... ยิ่งอยาก พาจูน ข้าม มัน ออกไป

- เสาร์นี้ กรู จะพาจูนไปบ้าน ไปไหว้พระ ไปทำบุญ เผื่ออะไรจะดีขึ้นบ้าง
- เทอมนี้ เรา จะตั้งใจเรียน จะพยายามมากมาก เอาเท่าที่เราจะทำได้ เท่าที่ ความสามารถเราจะไปได้ถึง เพื่อนกรู ปุย เอม แม้ว แนน ตั้งใจเรียน ช่วยๆกัน
นะ กรูรักพวกมึง ถ้าตัวกรูเอง ทำอะไรผิดกับพวกมึง หรือทำให้พวกมึงไม่พอใจ พวกมึงพูดกับกรูได้เลยนะ กรูฟังอยู่แล้ว มึงรู้ว่ากรู เป็นยังไง กันอยู่แล้ว
สุดท้ายถึงพวกมึง กู happy ที่ได้กินเหล้า กับพวกมึง เสมอ ตั้งใจเรียน ช่วยเหลือกันเหมือนเดิมนะ ...
- ถึงเพื่อนกรู ที่ท่าพระจัน ไอ้โอม ไอ้ต๋อง มิ้ว ต้อม รู้ไว้นะว่าคิดถึง ตอนนี้อ้อมเรียน 5 วัน ไม่มีเวลา จะได้ไป หา ถ้าว่างเมื่อไร ก็จะรีบไปทันที คิดถึงทุกคนนะ
ถามอีกอย่าง ถ้าเข้ามาอ่าน เราทำอะไรผิดมากมั้ย .. ถ้ามีทัศนะดีดี ก็บอกด้วยนะ มิ้วต้อม วันนั้น ขอโทษ ที่ไม่ได้อยู่เสวนาด้วย ไม่อยากให้จูนอยู่คนเดียว
ขอโทษนะจ๊ะ
ไอ้โอม ไอ้ต๋อง กรูรู้ว่ามึงเข้าใจกรู .... ถึงมึงจะชอบด่าว่ากรู ติด แฟน แต่มึง ก็ไม่เคย ทำนิสัยแบบนั้นกับกรูเลย แล้วกรูก็รู้ว่ามึงเข้าใจกรู ว่ากูเหงา แค่ไหน
- มานี ... ทุกครั้งที่แก้วไม่สบายใจ ไม่ต้องกลัวว่า อ้อมจะรู้สึกอะไร ว่าแก้วกลับมาตอนมีปัญหา แก้วคุยกับอ้อมได้ อ้อมก็เป็นอ้อมเหมือนเดิม ฟังแก้ว
แล้ว ก็รักแก้ว ซำเหมอ เหมือนกัน
- มิถุนายน ( เรียกให้มันยากขึ้น ) ยังไง ก็ จะผ่านทุกอย่างไปให้ได้นะ อนาคต เราจะสดใส แน่นอน "3 ( "v" )

สุดท้าย ท้ายสุด space นี้ กรูเป็นคนเขียน ทุกอย่าง กรูเป็นคนคิด ถ้ากรูเข้าใจอะไรผิดก็ให้มาด่ากรู แต่ถ้าทุกอย่างมันถูกต้องหมด กรูก็ไม่สนใจ
ว่าใครจะไม่พอใจ อะไรกรู ทำไรก็เชิญ ...

 

 

" เมื่อหมดอายุก็หมดความหมาย ต้องทิ้งไปให้ไกลตา "

 

บังเอิญ ฟังเพลงนี้ ขึ้นมาพอดี ของ Jetset'er  จำเป็นจริงหรอ ที่เมื่อรักจบลง ความรู้สึกที่เคยมี
ต้องจบไป ถ้าเป็นแบบนั้นจริง คำพูดที่ว่า " รักตลอดไป " ก็คงไม่มีจริง

 

คนเรามีวิธีเลือกในการแปรเปลี่ยน ความสัมพันธ์ที่มีแก่กัน ให้ต่างไป โดย คง ความรู้สึกรัก อย่างเดิม
ที่เคยมี มันไม่จำเป็น ที่เรา จะต้องบอกว่ารักใครสักคน แล้วเราต้องคิดกับเค้าเป็นแฟนเสมอ 
เราเป็นเพื่อนกันได้ เป็นห่วงกันได้ เหมือนที่เคยเป็น ใช่มั้ย ?

 

มันไม่จำเป็นต้องทิ้งไป ถ้าเรา สามารถควบคุม มันได้ และ ไม่ทรยศ ต่อ ความรู้สึกตัวเอง และ คนที่ยืน
อยู่ข้างเรา ... ในตอนนี้

 

ปล. ใครสักคน คง จะเข้าใจเหมือนเรา

 

ร่างกายและจิตใจ ที่ถูกควบคุม จากแรงกดดัน บางอย่าง

 

แล้ว ใครสักคน ก็แว๊บเข้ามาในหัว ... แล้วก็หายไป

 

จบ